Eén richting, niet vijf
Na een goed cultuuronderzoek ligt alles tegelijk op tafel, en alles hangt met alles samen. Dat klopt ook. Het is precies de reden waarom het misgaat.
De hoeveelheid informatie en de confrontatie met wat er werkelijk speelt, leiden vaak tot verlamming. Er is te veel om aan te pakken, elk aanknopingspunt is verdedigbaar, en de energie die in de inzichtfase is opgebouwd loopt vast in een analyse.
Deze fase bestaat om die verlamming te doorbreken. Niet door sneller te beslissen, maar door eerst goed te verkennen en dan werkelijk te kiezen.
Verkennen voordat je kiest
We onderzoeken samen welke koerswijziging het meest oplevert en het meest haalbaar is. Dat gebeurt in gesprek, met vragen die de aannames blootleggen in plaats van bevestigen, en soms door mensen tijdelijk een andere positie te laten innemen dan die ze gewend zijn.
Verkennen is hier geen brainstorm. Een verkenning zonder keuze aan het eind is vrijblijvend, en kiezen voelt altijd als verlies: elke richting die je kiest, is een richting die je niet kiest.
Wat een goede doelstelling doet
Duidelijk genoeg dat mensen haar kunnen omzetten in gedrag. Dat betekent niet per se scherp afgebakend. Een bewust wat opener geformuleerd doel kan duidelijk genoeg zijn om naar te handelen.
Uitdagend genoeg om boven het huidige vermogen te liggen, en dicht genoeg bij om binnen bereik te zijn.
En gedragen. Verbonden aan wat de mensen die eraan werken zelf belangrijk vinden, want dat bepaalt hoeveel energie er in gaat wanneer het tegenzit.
In cultuurontwikkeling is bijna altijd een lerende doelstelling op zijn plaats, geen resultaatdoelstelling met een cijfer erachter. Niet omdat resultaat er niet toe doet, maar omdat je in een complexe situatie moet kunnen bijsturen zonder dat het voelt als mislukking.
Het moeilijkste stuk zit in het midden
In het begin van een programma gaat het vaak snel. Er wordt laaghangend fruit geplukt, mensen zitten voor het eerst bij elkaar, er ontstaat energie.
Daarna komt de fase waarin de cultuurontwikkeling doorzet maar de resultaten tijdelijk stagneren. De organisatie is dan gehecht geraakt aan het tempo van de eerste maanden en wil dat vasthouden. Dit is het moment waarop de meeste trajecten worden afgebroken of teruggedraaid.
Wij benoemen dat moment vooraf, in deze fase. Niet omdat het spannend klinkt, maar omdat een kernteam dat weet dat het komt er anders mee omgaat dan een kernteam dat denkt dat er iets misgaat.
Wil je verdieping over de twee andere twee vragen die horen bij implementatie:
Lees hier meer over ons aanbod of neem contact op verkennend gesprek.